حس میکنم گاها تو کتابای روانشناسی و انگیزشی و...توصیه های مختلف این قسمت که میگن اولویتت خودت باشه و همیشه خودت رو در نظر بگیر یه سری جاها یا حتی خیلی جاها خودخواهانه است...
بنظرم یه جاهایی وقتی حس میکنی بریدی و جون ادامه دادن نداری باید بخاطر کسایی که چشم امیدشون به توعه ادامه بدی ...نه اینکه امیدشون به این باشه که به فلان نقطه برسی یا ازت توقعات زیاد داشته باشن نه‌‌‌...منظورم اینه که بعضی وقتا بخاطر کسایی ادامه بده و شرایط رو تحمل کن که امیدشون دیدن خوشحالی و دوباره سرپا شدنته...اینکه دوست دارن دوباره با حال خوب کنارشون باشی و توان دیدن ناراحتی و زمین خوردنت رو ندارن...شاید خیلی کم باشن این جور آدما دورمون ولی حتی اگه یه نفر هم باشه نباید نادیده اش گرفت...