به جرئت میتونم بگم تو کل فراز و نشیب های این ۷ سال اخیر و افسردگی های دوره ای که تجربه کردم شدید ترینش مربوط به الان و چند ماه اخیره ...دلیلش هم اینه که اون زمان اون حال های بدی که داشتم بخاطر یه سری دلایل و اتفاقاتی بود که می افتاد اما حال بدِ الان، خیلی تحت تاثیر شرایط نیست و این بدتره چون ایندفعه منشاش کاملا درونیه و با درست شدن اوضاع بیرونی هم چیزی تغییر نمیکنه ....یه حس پوچیِ خیلی عمیق که دیگه هیچ چیزی انگار برام مهم نیست و کاملا سِر و بی حس شدم و با اینکه برای اولین بار دارم دارو هم مصرف میکنم با مصرف دارو ها تمام این حس ها تشدید هم شده...اما به قول یه دیالوگ برادران لیلا آدم تا به اوج بدبختی نرسه نمیتونه راه خوشبختی رو پیدا کنه...

شاید همه چی از اینجا شروع شه تازه...

پ.ن:دیشب که غدا سفارش دادم انقدر شلوغ بود یه ساعت طول کشید تو صف که وایساده بودم ۲۰ ص کتاب خوندم😑