من تو این مدت خیلی راه ها رو امتحان کردم و فهمیدم تهش خودتی که باید به داد خودت برسی ....خودتی که باید بلند شی و خودتو جمع کنی ...اگر خودت نخوای و همت نکنی کل دنیا هم نمیتونن کمکت کنن...

هزار تا دلیل واسه ناامیدی و تسلیم شدن هست اما تو بگرد دنبال همون چند تا امید کوچیکی که میشه پیدا کرد...‌تمرکزت رو بزار رو همون امیدهای کوچیک بهشون پر و بال بده و بزرگشون کن ...

به چیزایی که نداری فکر نکن....به چیزایی فک کن که تو داری و خیلیا آرزوشونه داشته باشن...

آدم به امید زنده است....بدون امید فقط یه مرده ی متحرکه...

بدون که خدا هر لحظه کنارته....همین خودش دلخوشیه....یعنی تنها نیستی‌...